با گرمتر شدن هوا و رسیدن فصل بهار باید انتظار عروسیهای بیشتری را داشته باشیم و در این مواقع یکی از سوالهایی که به ذهن خطور میکند این است که برای عروس و داماد چه کادویی را بخریم؟ مخصوصاً اینکه عروس و داماد از خانوادههای نزدیک ما هم باشند!
اینکه چقدر باید پول خرج کنیم چه نوع کادویی خریداری شود و چه موقع کادو را تحویل بدهیم و به خصوص اینکه بودجهی محدودی هم داشته باشیم، چالشهایی هستند که باید بر آنها غلبه کرد.
برای اینکه بتوانیم به معمای هدیه دادن در عروسی پاسخ داده باشیم از چندین متخصص برگزاری عروسی خواستهایم تا بهترین توصیههای خود در رابطه با این موضوع را با شما در میان بگذارند با بنیتا همراه باشید.
نانسی میچل مشاور برگزاری عروسی میگوید: هیچ قانون مشخصی وجود ندارد. براساس بودجه و نوع رابطهای که با عروس و داماد دارید این هدیه را انتخاب کنید. گاهی اوقات تصور میشود باید به اندازهای که برای مهمانها در عروسی خرج خواهد شد هزینه کرد، اما این اصلاً نگاه مناسبی نیست.
طبق نتایج تحقیقی که در سال ۲۰۱۳ در آمریکا صورت گرفت، مشخص شد که مردم برای خرید هدیه، ۱۷۹ دلار برای اقوام درجه یک، ۱۱۹ دلار برای دوست نزدیک، ۱۱۴ دلار برای خویشاوندان، ۷۹ دلار برای دوستان و ۶۶ دلار برای همکاران خرج میکنند.
نظر بنیتا: اگر بودجهی شما کمتر از ۱۰۰۰۰۰ تومان است بهتر است به جای دادن پول نقد یک کادو خریداری کنید.
همیشه نوع رابطهی خود با عروس و داماد را مدنظر قرار بدهید. گاهی اوقات این هدیه میتواند مهارتی باشد که شما دارید. به عنوان مثال اگر نقاش هستید میتوانید به رایگان خانهی آنها را رنگ کنید! (خلاقیت به خرج بدهید)
لیزی پست از مشاوران برگزاری مراسم عروسی اشاره میکند: فکر نمیکنم کسی باشد که از پول بدش بیاید. در ضمن اگر به زوج پول داده شود، میتوانند با انتخاب خود سراغ خرید اقلامی بروند که به ان نیاز دارند. بنابر تحقیقی که در ماه آوریل در آمریکا صورت گرفت، اغلب زوجها ترجیح میدهند که کادوی عروسی آنها پول باشد.
اگر برای رفتن به مراسم عروسی نیاز به مسافرت داشته باشید آیا این موضوع باید روی هزینهای که برای هدیه خرج میکنید اثر بگذارد؟
اگر خرج سفر باعث میشود که نتوانید هدیهی گرانتری بخرید نباید نگران این موضوع باشید. همین که با توجه به بعد مسافت شما در مراسم عروسی آنها شرکت کردهاید خودش کلی ارزش دارد.
آیا باید کادو را برای آنها پست کرد یا در خود مراسم اهدا کرد؟
این موضوع شاید در کشور ما موضوعیت نداشته باشد (اما به نظر بد نیست در عروسی بعدی این روش را نیز تست کنید!) اما در کل بهتر است هدیه را قبل از عروسی یا روز بعد از آن به عروس و داماد اهدا کنید. هرگز کادو را به عروسی نبرید!
چرا که محافظت از آن، اسباب زحمت اعضای خانواده خواهد شد و البته در مکانهای عمومی ناپدید شدن آن خیلی راحت خواهد بود!
اگر شما بخشی از برگزارکنندگان عروسی باشید چقدر باید برای کادو هزینه کنید؟
دایان گاتسمن، مشاور برگزاری عروسی میگوید: با در نظر گرفتن این موضوع که شما بخشی از مراسم عروسی هستید پس به اندازهی کافی زمان و تلاش و حتی پول را صرف این کار کردهاید، سعی کنید با بقیهی ساقدوشها یک کادوی دستهجمعی خریداری کنید. عروس و داماد عموماً از شما انتظار کادوهای شخصی ندارند.
در ضمن میتوانید دستهجمعی برای آنها کادویی را بخرید که هرگز به تنهایی نخواهید توانست. مثلاً خرج یک سفر خارج از کشور (نگاهی به تورهای نوروزی ۹۶ بیندازید)
اگر عروس و داماد انتظار داشته باشند که در مراسم عروسی پول بدهید و شما به آنها کادو بدهید، مشکلی ایجاد میکند؟
در بعضی از مناطق ایران مرسوم است که در مراسم عروسی به عنوان گلریزان، سفرهای را بین مهمانان حاضر در عروسی میگردانند و از مهمانان پول جمع میکنند. در این مواقع آیا باید فقط به دادن کادو اکتفا کرد؟ همه چیز به شما بستگی دارد. اگر با این موضوع مشکل دارید فقط به دادن هدیه اکتفا کنید. اگر حس میکنید تحت فشار هستید خود را از این شرایط خارج کنید. این شما هستید که باید تصمیم بگیرید نه کس دیگر!
جدیداً مد شده که در کارتهای عروسی مینویسند از آوردن کادو خودداری کنید. در این مواقع باید چه کرد؟
بهتر است به خواستهی آنها احترام بگذارید چرا که عروس و داماد و سایرینی که کادو نیاوردهاند را تحت فشار خواهید گذاشت.
اما اگر اصرار به دادن هدیه دارید میتوانید دادن هدیه را موکول به بعد از ماه عسل کنید تا به صورت خصوصی به آنها هدیه بدهید.
اگر زوجی که به آنها قرار است هدیه بدهم در مراسم عروسی خودم به من کادویی باارزش داده باشند و من نتوانم جبران کنم تکلیف چیست؟
هدیه یک مفهوم ۲ طرفه نیست. شما کاری را خواهید کرد که از دستتان برمیآید. فقط میتوانید امیدوار باشید که عروس و داماد هم این موضوع را درک کنند و از این موضوع رنجیده خاطر نشوند.
میتوانید روی ارزش معنوی هدیه تمرکز کنید و کادویی را بدهید که ارزش عاطفی زیادی برای شما دارد.
اگر نتوانم در عروسی شرکت کنم کادو را پست کنم؟
اگر به هر دلیلی نمیتوانید در مراسم عروسی شرکت کنید و عروس و داماد برای شما اهمیت زیادی دارند بهتر است که کادوی خود را برای آنها پست کنید. چیزی که به آنها هدیه میدهید بستگی به نوع رابطه و قضاوت شما خواهد داشت. فقط سعی کنید کادو را قبل از عروسی یا به سرعت بعد از ماه عسل برای آنها ارسال کنید.
مسئلهای که باید در نظر داشته باشید این است که هیچ اجباری به خرید هدیه نیست. انتخاب و کنترل در دستان شماست. در نهایت همه چیز به بودجهای که دارید برخواهد گشت. خیلی اوقات شما هدیه خود را با دیگران مقایسه میکنید که این موضوع میتواند منشا سرخوردگی باشد. این کار را نکنید و کاری انجام بدهید که با آن راحت هستید
درامز یا درام (به انگلیسی: Drum) که در زبان انگلیسی به معنی طبل است، در زبان فارسی معادل «Drum Kit» به معنای مجموعهای از طبلها، سنجها و دیگر سازهای کوبهای است که در کنار هم یک ساز واحد و مستقل را تشکیل میدهند. این ساز معمولاً در موسیقی جاز، راک و پاپ کاربرد دارد و به نوازنده آن درامِر میگویند.
سازهای درام تقریبا به قدمت نسل بشر می باشند. به استثنای حنجره انسان، سازهای درام قدیمی ترین ابزار موسیقایی ما هستند.
ابتدایی ترین این سازها احتمالا از قرار گرفتن تکه های چوب و یا سنگ بر روی گودال های زمین ساخته شده اند.بعد از آن این موضوع کشف شد که از تنه ی درختان توخالی، صدای بیشتری می توان تولید کرد(شکل قدیمی درام های چوبی امروزی).
مکانی که اولین درام های پوستی در آنجا ساخته شده اند برای کسی شناخته شده نیست، ولی قدمت بعضی از این سازها به ۵۰۰۰ سال می رسد.
پوست حیوانات و یا ماهی ها را روی تنه ی درختان تو خالی می کشیدند و احتمالا این سازها صرفا با دست نواخته می شدند.
پیشرفت های بعدی منجر به ساخت کاسه ها و پوسته هایی شد که شکل های خاصی داشتند. این کاسه ها و پوسته ها به شیوه های متنوعی ساخته می شدند و این شیوه ها با به کارگیری تنوع در کشش پوسته ها حاصل می شدند.
درام هایی که به این روش ساخته شدند، همچنین درام هاییکه طی مراسم مذهبی و با همان کیفیت موسیقایی به دست آمده بودند، تبدیل به آیین مهمی در فرهنگ های مختلف شدند.
امروزه درامز به بدنه های جوبی و پوسته ایی از جنس طلق دارن که معمولا در دو طرف طبل قرار دارن. و البته سوراخهایی هم در کناره بدنه برای خروج صدا..
سایز طبلها هم متفاوته و براساس قطر طبلها بر مبنای اینج محاسبه میشه.
۱- kick یا همون طبل بزرگ که با پدال نواخته میشه.
۲- snare یا همون سایدارم که طبلی با ارتفاع کم و فنری برای ارتعاش در زیر اون هستش
۳- hi tom که طبل ۱ هم گفته میشه.
۴- low tom یا mid tom یا همون طبل دوم ( بسته به نوع سبک موسیقی ممکنه مقدار تام ها افزایش داشته باشه. )
۵- flor tom یا طبلی با ارتفاع بلندتر و صدای بم.
۶- hihat مه تشکیل شده از ۲ عدد سنج که روی هم قراردارن و با پدال بالا و پائین میشن
۷- crash یا سنج
تامهای ۱ و ۲ معمولا در ست استاندارد درامز بر روی طبل بزرگ بسته میشه.
اما در سبکهای دیگه موسیقی ممکنه مقدار تامها و سنجها بیشتر بشه و حتی kick هم دو تا بشه. که برای بستن تام های بیشتر معمولا از نوعی داربست المینیومی که جلوی درامز قرار میگیره استفاده میشه.
انتخاب باغ عروسی – یکی از مهمترین و اصلی ترین بخش های برنامه ریزی جشن عروسی، انتخاب باغ محل برگزاری مراسم است. حداقل شش ماه قبل از تاریخ برگزاری عروسی خود باید نسبت به انتخاب تالار عروسی خود اقدام کنید. برای انتخاب تالار یا باغ عروسی، باید نکات ریز و درشت را در نظر بگیرید و معیارهای زیادی را در ذهن داشته باشد. در اینجا برخی از مهمترین معیارها برای انتخاب باغ تالار محل برگزاری عروسی را ذکر می کنیم.
موقعیت و دسترسی شهری:باغ محل برگزاری جشن عروسی شما می بایست از نظر موقعیت جغرافیایی و دسترسی شهری ، وضعیت مناسبی داشته باشد. شاید مهمترین موضوع در انتخاب باغ عروسی همین باشد. چرا که مهمانان شما می بایست این مسیر را طی کنند و چنانچه دسترسی به محل برگزاری عروسی شما بنا به دلایلی مثل : ترافیک و یا واقع شدن در خارج از شهر ، مشکل باشد باعث کلافه شدن و خستگی مهمانان شما خواهد شد. از طرفی سعی کنید باغ عروسی محل برگزاری عروسی را در نزدیکی آرایشگاه عروس و آتلیه عکاسی خود انتخاب کنید چرا که خود شما هم می بایست این مسیر را طی کنید و چنانچه این اماکن دور از هم باشند ، دیر در جشن خود حاضر خواهید شد. هیچ چیز بد تر از این نیست که عروس و داماد موقع شام به جشن خود برسند.
وسعت تالار یا باغ محل برگزاری جشن عروسی شما ارتباط مستقیم با تعداد مهمانان شما دارد. اگر تعداد مهمانان شما کم هستند، سالن بزرگ و وسیع برای برگزاری عروسی شما مناسب نیست چرا که مهمانان شما در آن پراکنده می شوند و عروسی شما خلوت و سرد به نظر می رسد. بنابراین در صورتی که تعداد مهمانان شما کم هستند ، یک سالن کوچکتر را برای پذیرایی در نظر بگیرید. در ضمن درهر صورت ، از مسئول باغ سوال کنید که در صورت لزوم آیا صندلی اضافه برای پذیرایی دارند یا خیر؟ وسعت تالار یا باغ محل برگزاری جشن عروسی شما ارتباط مستقیم با تعداد مهمانان شما دارد
سقف سالن پذیرایی باید بلند باشد. سالن های با سقف کوتاه دلگیر هستند و مهمانان احساس خفگی خواهند کرد. سقف سالن از نکاتی است که حتما باید در هنگام انتخاب باغ محل برگزاری عروسی ، به آن دقت کنید.
پارکینگ یکی از مهمترین امکاناتی است که باید به آن توجه کنید. باغی که جشن عروسی خود را در آن برگزار می کنید حتما باید مجهز به پارکینگ برای اتومبیل ها باشد. قطعا بیشتر مهمانان شما با اتومبیل شخصی خود به عروسی شما می آیند و علاقه ندارند مدت زیادی را در خیابان های اطراف به دنبال جای پارک بگردند و در نهایت نگران امنیت اتومبیل خود باشند. خصوصا اگر ساکن شهرهای بزرگ و شلوغی مثل تهران هستید حتما به این ویژگی توجه کنید.
معمولا سالن های پذیرایی، یک میز جداگانه را برای صرف شام عروس و داماد در نظر می گیرند و آن را با گل و شمع و … تزئین می کنند. برخی از سالن هزینه این میز را جداگانه محاسبه می کنند و برخی نیز بعنوان هدیه آن را در نظر می گیرند. به طور کلی اگر از نظر هزینه مشکلی نداشته باشید، ایده خوبی است و می تواند شکلی رمانتیک به مجلس شما بدهد. ضمن اینکه در عکس و فیلم عروسی شما نیز ماندگار خواهد شد.
سرویس های بهداشتی را فراموش نکنید. خصوصا اگر عروسی شما در فصل های سرد سال برگزار می شود حتما بررسی کنید که سرویس های بهداشتی به اندازه کافی وجود داشته باشند و در عین حال تمیز و بهداشتی هم باشند. علاوه بر این محل سرویس ها و مسافت آنها تا محل جشن هم خیلی مهم است. امکانات دیگری مثل اتاق بازی بچه ها، رختکن های زنانه و … نیز از نکاتی هستند که می بایست به آنها توجه کنید
امیرمیلاد نیکزاد یکی از نوازندهها و تنظیمکنندههای جوان اما با تجربه است. او طی این سالها با خوانندگان مختلفی به عنوان نوازنده سازهای گوناگون روی صحنه رفته اما اغلب مخاطبان، امیرمیلاد نیکزاد را با نوازندگی پیانو و کیبورد می شناسند. در ادامه پرونده گفتگو با نوازندههای موسیقی ایران به سراغ این هنرمند شوخ طبع و فعال رفتیم و دقایقی با او گپ زدیم.
امیرمیلاد نیکزاد در این گفتوگو از سوابق و خاطرات جالباش در عرصه نوازندگی و همچنین فعالیتهای این روزهای خود صحبت کرد که میتوانید بخوانید:
اولین سازم پیانویی بود که پدرم در سه سالگی برایم خرید. زمانی که دو ساله بودم، خالهام پیانو مینواخت و گاهی سراغ آن میرفتم. برخوردم با پیانو، توجه معلم خالهام را جلب کرد و گفت نتهایی که من روی پیانو میزنم تقریباً درست هستند. همین شد که برایم پیانو خریدند و آموزشم در چهار سالگی توسط معلم شروع شد. در شش سالگی با دکتر «محمد سریر» و در ادامه شاگرد آقایان «فریبرز لاچینی» و «انوشیروان روحانی» بودم. دورانی که پیش آقای لاچینی میرفتم به درامز علاقه مند شدم و نواختن این ساز را از ده سالگی شروع کردم.
به جز ویولن و سازهای بادی، تمامی سازها را مینوازم. درامز را خیلی دوست دارم و در کنسرت «بابک جهانبخش»در لندن و کنسرت «حامی» هم درامز زدهام.
مدتی شاگرد آقای انوشیروان روحانی بودم و پس از رفتن او، چند وقت شاگرد دخترشان بودم. از یازده تا هفده سالگی هم در کنار «پویا نیکپور» بودم و نکات مختلفی از او یاد گرفتم. اولین استیج من هم در سن هفده سالگی به همراه دکتر «محمد اصفهانی» بود.
حدوداً سال هشتاد و شش، دکتر یک برنامه برای متخصصین مغز و اعصاب در کاخ سعدآباد داشت که به همراه پویا نیکپور به این اجرا رفتم؛ آن زمان به او عمو میگفتم! گفتم عمو اجازه میدهی این کنسرت را همراه شما روی صحنه ساز بزنم؟ گفت مگر پارتها را میدانی؟ من هم گفتم اگر خراب شد و هر اتفاقی رخ داد مسئولیتش با خودم است. آقای اصفهانی ابتدا با پویا نیکپور بحث کرد، طبیعتاً به نوازندگی من شک داشت چون اولینبار بود که روی صحنه میرفتم. موضوع جالب این بود که اعضای گروه تعجب کرده بودند و میپرسیدند من پارتها را از کجا بلدم؟!
آن سالها، در خانه پارت کیبورد اکثر خوانندهها را مینواختم. مثلاً سیدیهای علیرضا عصار یا محمد اصفهانی را میخریدم و روی قطعات آنها کیبورد میزدم.
سال 83 یک سینتی سایزر رولند برند فانتوم خریدم.
پیانو ساز اصلی من بود ولی آن زمان صداهای مختلف را دوست داشتم. به همین دلیل به درامز و گیتاربیس هم علاقه مند شدم و از همان دوران مقوله تنظیم هم کمکم در من شکل گرفت.
سه تار، تار، دف و تمبک مینوازم و ضبط استودیوییِ سه تار و دف هم داشتهام. سه تار حال عجیبی به من میدهد و خیلی دوستش دارم.
در حال حاضر با «حجت اشرفزاده» کار میکنم که خواننده بسیار خوب و با اخلاقی است. «حمید هیراد» هم سنتی میخواند اما فیوژن کار میکند. «همایون شجریان» هم خواننده سنتی ایرانی بود ولی الان دیگر سنتی نمیخواند. من در یک قطعه از آلبوم «رگ خواب» هم درامز نواختهام. همچنین برخی کارهای استاد «محمدرضا شجریان»، استاد «شهرام ناظری»، گروه «کامکارها» و «علی زندوکیلی» را دوست دارم و گوش میکنم.
به دلیل تحولات زیاد در آهنگسازیها و تنظیم قطعاتش. در قطعهای که «آرین کشیشی» برایش تنظیم کرد، من درامز نواختم که یک قطعه راک تمام و کمال است.
بله درست میگویی. سبک من در ابتدا کلاسیک بود و در بین اساتیدم فقط آقای لاچینی کمی پاپ بود. در اولین جشنواره موسیقی پاپ که سال هفتاد و هفت برگزار شد هم به عنوان جوانترین آهنگساز ایران انتخاب شدم. بعد از اینکه پیش پویا نیکپور رفتم، تنظیم و موسیقی پاپ برایم جذابیت بیشتری پیدا کرد و برای همین دنبال این سبک رفتم. پیش آقای نیکپور موسیقی جَز و سبکهای دیگر را هم کار کردم.
بگو با چه خوانندهای روی صحنه نرفتی؟! (خنده) «حمید عسکری»، «سهراب پاکزاد»، «فرهاد جواهرکلام»، «بهنام ابطحی» ،«رضا صادقی»، «پیام صالحی» و«امید حاجیلی» از جمله هنرمندانی بودند که با آنها روی صحنه رفتهام. به ترتیب «فرزاد فرزین»، «سیروان خسروی»، «زانیار خسروی» و دوباره فرزاد فرزین خوانندههایی بودند که در ادامه با آنها همکاری کردم.
اولینبار با او به عنوان نوازنده گیتارباس روی صحنه رفتم. «رضا تاجبخش» نمیتوانست بیاید و من به عنوان بیسیست گروه را همراهی کردم! در ادامه هم به همراه نیما در اجراهای مختلف حضور داشتم.
تا حالا با دست چپ گیتارباس و با دست راست کیبورد نواختهاید؟ روی دست چپم صدای گیتارباس را روی کیبورد اسپیلیت کرده بودم و با دست راست هم کیبورد معمولی مینواختم. من در آن کنسرت چنین تجربه عجیبی با نیما داشتم و اتفاقاً این هم بدون تمرین بود.
همه میگویند آچار فرانسه هستم! مثلاً با گروه «دارکوب» در کنسرت کیش آنها درامز هم نواختم.
من خیلی پیگیر هستم! در یک اجرا با سیروان خسروی فقط گیتار باس نواختم. کلاً دوست ندارم فقط به یک ساز محدود باشم.
در پیانو «رضا تاجبخش»، «امیر فتحی»، «مهدی فردی» و «پویا نیکپور» خیلی خوب هستند. در کیبورد هم «اشکان آبرون»، «سهیل اباذری» و «ساسان هاشمی» از جمله نوازندههای خوب کیبورد هستند. یک نوازنده جوان به نام «چنگیز قلندری» هم میشناسم که ساکن بندرعباس است و خوب ساز میزند.
فقط «جردن رودس».
این سوال خیلی سخت است چون در گروه حمید عسکری همه بهترین بودند. «نیما وارسته»، «امید حجت»، «ایمان حجت»، «رضا تاجبخش» و «علیرضا میرآقا» نوازندههای خوب آن گروه بودند. در کنسرت سیروان هم «نیما رمضان»، «آرش پژندمقدم»، «رضا تاجبخش»، «اشکان آبرون» و «امید حاجیلی» حضور داشتند.
سن کمی داشتم و میخواستم تجربههای مختلفی کسب کنم. نیما وارسته با سه گروه کار میکرد و من هم با آن سه گروه بودم و خاطرت کنسرتهایم با او را فراموش نمیکنم. رضا تاجبخش هم با گروههای مختلفی بود و من هم با او همکاری میکردم. یک مدت ساعت ده صبح به استودیو «دفینه» میرفتیم و تا چهارصبح فردا به همراه شش گروه مختلف تمرین میکردیم.
من با همه مسائل و مشکلات خوانندهها میسازم ولی بعضی از آنها به من کم لطفی کردهاند.
برخلاف پیانو، به آموزش کیبورد بها داده نمیشود. چون در حال حاضر لپتاپ و سیکوئنس آمده، البته من خودم هم از این امکانات جدید استفاده میکنم و این یکی از دلایلی است که کمتر به کیبورد بها داده میشود. نسل جدید نوازندههای سازهای دیگر خیلی خوب هستند ولی عملاً به غیر از چند نفر، نسل جدیدی در نوازندگی کیبورد نداریم.
در ایران آموزش کیبورد نداریم چون نوازندگی کیبورد با اُرگ فرق دارد. مثلاً اینکه یک korg pu80 بخرید و در عروسی بنوازید با نوازندگی کیبورد فرق دارد. چون نواختن کیبورد و سینتیسایزر کار سادهای نیست و ساختن صدا و لهجه خوب، کار آسانی نیست. مثلاً «امیر فتحی» واقعاً لهجه سازش مشابه ندارد یا «سهیل اباذری» که یک لهجه ترکی جالبی دارد. با وجود این پیچیدگیها برای کیبورد آموزش درست و کاملی در ایران نداریم. اما برای پیانو اساتید بسیار خوبی مثل «شایان تاجبخش»، «یلدا صمدی»، «سامان احتشامی» و «حمزه یگانه» داریم. البته خود من هیچ وقت سمت آموزش نوازندگی نرفتم چون اعصابش را ندارم! دو شاگرد داشتم و جلسه دوم آنها را بیرون کردم! (خنده) نوازنده خوب همیشه نمیتواند مدرس خوبی باشد و مدرس خوب هم به ندرت پیش میآید که نوازنده خوبی باشد.
معضل اصلی این است که استاد خوبی برای کیبورد نیست و باید سعی کنیم اساتید خوبی در این زمینه تربیت کنیم.
حدود پنج ماه است که فقط روی تنظیم معطوف شدهام. در خانه هم یک استودیو درست کردهام و کارها را انجام میدهم. الان نوازندگی اولویت دوم من است. دورانی که نوازندگی برایم اولویت اول بود تمام شد.
من در حال حاضر ضبط استودیویی زیادی انجام نمیدهم ولی نوازندهها باید یک سندیکا داشته باشند تا به چشم بیایند و قدرت تصمیمگیری داشته باشند. نه اینکه با وجود بزرگانی مثل «فیروز ویسانلو» و «بابک ریاحیپور»، چند نوازنده جوان و گمنام بخواهند قیمت آنها را بشکنند. الان درامرها برای خودشان یک انجمن دارند، گیتاریستها هم چنین تصمیمی دارند ولی باید انجمن نوازندگان ایران داشته باشیم. در این انجمن باید برای موارد مختلف از جمله دستمزد ضبطهای استودیویی تصمیمگیری شود.مثلاً «بابک ریاحیپور»، «فیروز ویسانلو»،«رضا تاجبخش»، «هومن غفاری»، «مسعود همایونی»و«همایون نصیری» و دهها نوازنده حرفهای دیگر باید خیالشان راحت باشد و بدانند یک مجموعه پیگیر مسائل و مشکلاتشان است.
«امیرحسین آرمان» خواننده تیتراژ جدید برنامه «فرمول یک» با اجرای «علی ضیا» شد. این هنرمند سینما و موسیقی در بخش ترانه این قطعه که «ترفند» نام دارد با «احمد امیرخلیلی» همکاری کرده است. ملودی توسط «امیرعلی بهادری» ساخته شده و تنظیم و میکس و مسترینگ هم اثری از «پیمان میرزایی» است. این اولین تجربه تیتراژخوانی امیرحسین آرمان محسوب میشود و او طی ماههای اخیر به شکل جدی کارهای تولید قطعات جدید و آلبومش را هم پیگیری کرده است. آلبومی که او از سال گذشته صحبتهایی در مورد آن مطرح کرده بود ولی هنوز زمان انتشارش مشخص نیست.
به گزارش صفحه اخبار واوموزیک امیرحسین آرمان درباره جدیدترین قطعه خود گفت:«این قطعه به نام ترفند فضایی انرژیک و مثبت دارد. از زحمات احمد امیرخلیلی، امیرعلی بهادری و پیمان میرزایی برای ترانه و ملودی و تنظیم این کار تشکر میکنم و از خروجی کار راضی هستم. امیدوارم این اثر مورد پسند مخاطبان هم واقع شود. همچنین از همراهی علی ضیا هم تشکر میکنم. من یک مرتبه قبلاً مهمان برنامه فرمول یک بودم و این برنامه هم فضای پر انرژی دارد. قطعه ترفند این هفته در ویژه برنامه عید فطر فرمول یک پخش میشود و از هفته آینده طبق روال همیشه هر روز صبح پخش خواهد شد.»
او سپس اعلام کرد:«طی ماههای اخیر کمی درگیر فیلمبرداری چند پروژه بودم اما پیگیر کارهای تولید قطعات جدید و اتمام آلبوم هم هستم. سال گذشته درباره آلبوم صحبت کردیم و بدقول شدم اما در سال جاری ساخت قطعات جدید را دنبال میکنم. البته به دنبال همکاری با یک تهیهکننده هم هستم چون تولید و انتشار قطعات مستلزم صرف هزینههای زیاد است و ارائه آنها به صورت تک آهنگ در فضای مجازی بازگشت مالی ندارد. در مقوله آلبوم هم متأسفانه این روزها شاهد هستیم که آلبومها در بازار موسیقی فروش خوبی ندارند. البته برنامههای زیادی برای کنسرت و اجرای زنده دارم و هدف اصلی من همین است. چون مهمترین بخش خواندن و فعالیت در موسیقی، حضور روی صحنه است. برای این امر باید حداقل ۱۷ یا ۱۸ قطعه داشته باشیم که در حال حاضر حدود هشت یا نه قطعه آماده داریم و پروژه چند اثر دیگر را هم دنبال میکنیم.»
این خواننده درباره مضمون آلبومش و همچنین شکست برخی بازیگران در عرصه خوانندگی گفت:«از سال گذشته تا امروز در قطعات آماده و کارهایی که قصد تولیدشان را داشتیم تغییراتی لحاظ کردیم و آثار همگی به روز هستند. فضای کلی آلبوم هم با انرژی و مثبت است. منظورم از با انرژی این نیست که همه قطعات شاد هستند بلکه در قطعات آرام هم انرژی وجود دارد. درباره اینکه من با بازیگری بین مخاطبان مطرح شدم و قطعاتی را با صدای خودم منتشر کردهام هم باید بگویم که تمام تلاش من این بوده آثاری را به مخاطبان ارائه کنم که به دل آنها بنشیند. چون فکر میکنم یکی از دلایل شکست برخی بازیگران در عرصه موسیقی، تحمیل سلایق شخصی موسیقیایی به مخاطب بوده است. اما در آثاری که تولید خواهیم کرد به سلیقه مخاطبان عزیز توجه میکنیم و دیدگاههای خودم و سایر عوامل تولید را هم لحاظ خواهیم کرد.»
امیرحسین آرمان نهایتاً درباره زمان انتشار آلبومش این توضیحات را بیان کرد:«درباره زمان انتشار آلبوم و چیدمان نهایی قطعات در حال حاضر نمیتوانم جزئیاتی را اعلام کنم. چون تغییراتی در روند تولید کارها داشتهایم و نمیخواهم با عجله صرفاً یک آلبوم معمولی به بازار عرضه کنم. بلکه دوست دارم با برنامهریزی و دقیق پیش برویم. اما به زودی احتمالاً تک قطعات دیگری را منتشر خواهم کرد.»